In dit artikel willen we stilstaan bij de impact die een tandarts kan hebben, zelfs na zijn overlijden. We hebben het over een tandarts die niet alleen patiënten behandelde, maar ook een belangrijk onderdeel van de gemeenschap was. Het verhaal van een tandarts die zijn leven wijdde aan het vak, met alles wat daarbij kwam kijken.
De vraag die rijst, is of je altijd een tandarts blijft, zelfs nadat je met pensioen bent gegaan en niet meer actief praktiseert. Word je alleen tandarts genoemd als je nog steeds betrokken bent bij de tandheelkundige gemeenschap? Of zijn er ook tandartsen die het vak achter zich laten zodra ze met pensioen zijn?
In de tijd van deze tandarts was het vanzelfsprekend dat je praktijkhouder was en al het gedoe dat daarbij kwam kijken. Hij had een eigen praktijk aan huis, met duizenden patiënten en een druk weekenddienstrooster. Hij was niet zomaar een tandarts, hij was dé tandarts van het dorp.
Na jaren van hard werken in zijn praktijk, besloot deze tandarts met pensioen te gaan en een nieuw hoofdstuk te beginnen in een rustigere omgeving. Hij verliet de tandheelkunde en koos voor een leven zonder patiënten en afspraken. Het was tijd om te genieten van het leven, zonder tandarts te zijn.
Hoewel er geen 'tandarts' in zijn rouwadvertentie stond, waren er toch veel voormalige patiënten die afscheid kwamen nemen. Zelfs na 27 jaar met pensioen te zijn, herinnerden ze zich hem als hun tandarts, tot in de dood.
De invloed van een tandarts gaat verder dan alleen het behandelen van patiënten. Het gaat om de connectie die hij had met de mensen in zijn gemeenschap en de legacy die hij achterlaat. Een tandarts in hart en nieren, zelfs nadat hij zijn praktijkdeur voorgoed had gesloten.
Jerry Baas
